اسرار “برداشت های از دست رفته” فاش کرد که بیستون در کجا پرسه می زند – ScienceDaily


سرزنش آن را به گاو نر.

اگر جانوران پشمی به اندازه سنگ نبودند که روزگاری گله های عظیمی را در آمریکای شمالی پرسه می زدند ، قدیمی ها می توانستند از جو جوانی که زیر آن سم های رعد و برق رشد می کند ، عبور کنند. اما مردم خیلی زود شروع به اعتماد به برخی جو و گیاهان بومی دیگر با بذرهای کوچک به عنوان ماده غذایی اصلی کردند.

مطالعه جدیدی از دانشگاه واشنگتن در سنت لوئیس به روشن شدن تاریخ پیدایش به اصطلاح “برداشت از دست رفته” کمک می کند. این گیاهان ممکن است به اندازه مردم محلی به اندازه ذرت تغذیه کرده باشد ، اما در دهه 1930 آنها تاریخ را از دست دادند.

از 6000 سال پیش ، مردم در شمال شرقی و غرب میانه از آتش استفاده می کردند تا چمنزارهای محل پرورش بیستون را حفظ کنند. هنگامی که اروپاییان گیاه گاو نر را کشتند تا از بین بروند ، گیاهانی که برای پخش بذرهای خود به این حیوانات اعتماد می کردند نیز شروع به زوال کردند.

“ناتالی مولر” ، استادیار باستان شناسی در علوم و هنرها

دنبال بیستون

در یک پست جدید در بررسی آنتروپوسن، مولر چهار بازدید میدانی را در سال 2019 از ذخیره گاه چمن جوزف اچ ویلیامز تالگراس در شرق اوکلاهما گزارش داد ، بزرگترین بقایای چمنزار محافظت شده از چمن های بلند که در زمین باقی مانده است. امروز حدود 2500 بیستون در ذخیره گاه تقریبی 40 هزار جریب زندگی می کنند.

مولر پس از سال ها تلاش برای پرورش بذرهای برداشت شده وحشی از دست رفته در باغ های آزمایشی خود ، به گیاه گاو نر کوهی نفوذ کرد.

مولر گفت: “یكی از رمز و رازهای بزرگ حل نشده در مورد منشأ كشاورزی این است كه چرا مردم ترجیح داده اند در دنیایی مملو از میوه های آبدار ، آجیل های تند و ریشه های پر ، وقت و انرژی زیادی را صرف كشت گیاهان با دانه های ریز و غیرمزه كننده كنند.”

شاید آنها ایده های خود را از مطالعه بیزون گرفته اند.

انسان شناسان تلاش کرده اند تا بفهمند چرا علوفه باستان گیاهانی را انتخاب می کند که ظاهراً بازده کمی دارند.

مولر گفت: “قبل از شروع هرگونه رابطه انسانی ، مردم باید با مزارع یک ​​ساله ، به اندازه کافی متراکم و همگن روبرو می شدند تا ایده جمع آوری بذر برای غذا را تحریک کنند.”

معرفی مجدد اخیر گاومیش کوهان دار به دشت های چمن بلند برخی از سرنخ ها را ارائه می دهد.

برای اولین بار دانشمندانی مانند مولر توانسته اند اثرات چرا را بر اکوسیستم چمنزارها مطالعه کنند. به نظر می رسد که جویدن گاومیش کوهان دارویی نوعی آشفتگی ایجاد می کند که زیستگاه های ایده آل برای گیاهان و گیاهان علفی یک ساله را باز می کند – از جمله محصولات قبلی که مولر در حال مطالعه است.

این گیاهان عبارتند از: پای غاز (Chenopodium berlandieri) کمی جو (مرکبات کوچک ،) Sumpweed (مالیات بر ارزش افزوده سالانه ،) میگرس (Phalaris caroliniana) و اختلاف در اختلاف (Polygonum erectum)

دنده ها را در بالا جمع کنید

در ذخیره گاه تالگراس ، پریری مولر و اعضای تیمش مشاوره ای از متخصص محلی مایک پالمر دریافت کردند.

مولر گفت: “مایك تقریباً به ما گفت كه كجا باید دشت ها را ببینیم.” “وضوح داده های مربوط به وقوع آن تقریباً یک مایل مربع است ، اما وقتی در مراتع 60 مایل مربع هستید به آنها کمک می کند.

وی گفت: “من فکر می کردم یافتن مسیرهای پیاده روی قبل از رفتن به آنجا دشوار است ، اما اینطور نیست.” “یافتن آنها بسیار آسان است و پیگیری آنها آسان است ، به طوری که من نمی توانم تصور کنم که چگونه مردم به روش دیگر به دشت ها حرکت می کنند!”

موسوم به “جو كوچك” یكی از دانه های كوچكی است كه مولر در مزارع اطراف مسیرهای گاومیش کوهی شناسایی کرده است.

علائم طاقت فرسای چرا و لگدمال کردن ، “رد” هایی را که گاومیش کوهان بیسن از طریق علف هایی با شانه های بالا ایجاد می کند ، مشخص می کند. به دنبال مسیرهای اخیراً آسفالت شده در سراسر دشت ، دانشمندان توانسته اند بذرهای مزارع مستمر جو و مایورکا را هنگام بازدید در ماه ژوئن و sumpudis در اکتبر جمع آوری کنند.

مولر گفت: “اگرچه توزیع آن بسیار محدودتر است ، اما ما همچنین گونه ای از Polygonum را كه نزدیك به جد گیاه و آفتابگردان وحشی است با ارزهای بیزانس مشاهده كردیم و در مناطق غیرقابل عبور با هیچ كدام از این گونه ها روبرو نشدیم.”

قدم زدن در آن سوی دشت در مسیرهای گاومیش راحت تر بود تا جرات دور شدن از آنها.

وی گفت: “چمنزارهای مرتع نشده به دلیل خطر ورود به نوری ها یا مارها احساس موذی بودن می کنند.”

با چند ویژگی چشم انداز مایل در هر دو جهت ، قسمتهایی از دشت که توسط گاومیش کوهان بیهوش نشده است می توانند گمراه کننده به نظر برسند.

مولر گفت: “این مشاهدات از یک سناریو پشتیبانی می کند که در آن افراد باستان از طریق دشتهای دشت در مسیرهای موجود حرکت می کردند.” “اگر این کار را می کردند ، مطمئناً با مزارع انبوهی از همان گونه های گیاهی روبرو می شدند که سرانجام اهلی شدند.”

مناظر مختلف

مولر دیگران را ترغیب می کند تا نقش بیستون را به عنوان “سازندگان مشترک” – در کنار مردم بومی – مناظر مزاحم که تنوع بیشتر و فرصت های کشاورزی بیشتری ایجاد کرده اند ، ببینند.

وی گفت: “مردم محلی در قاره میانه مناظر پایدار و متنوع را برای انسان ایجاد کرده اند. “آنها بجای استفاده از سدها و سدها برای تبدیل آنها به مونو فرهنگ ، موفق به آب گرفتگی در اكوسیستم ها شدند. آنها از فعل و انفعالات آتش سوزی و بسیاری از گونه ها برای ایجاد مناظر چمنزارهای موزاییك ، ساوانا و جنگل استفاده كردند كه منابع محلی متنوعی را تأمین می كردند.”

مولر اکنون بذرهایی را که از گیاهان در ذخیره گاه Tallgrass Prairie جمع آوری کرده و همچنین بذرهایی را که از کود گاومیش موجود در این گیاه استخراج کرده است ، پرورش می دهد. در سالهای آینده ، مولر قصد دارد به محل ذخیره برگردد و همچنین از سایر چمنزارها برای تعیین کمیت توزیع و فراوانی نیاکان تحت رژیمهای مختلف بازدید کند.

مولر گفت: “این چادرهای عظیم اگر آمریکایی های محلی از آنها حمایت نکنند” وجود نخواهد داشت. اما به چه هدفی؟ باستان شناسان هیچ استخوان مخفی یا شواهد دیگری پیدا نکرده اند که نشان دهد جمعیت بومی بسیاری از حیوانات چمنزار را می خورند. شاید اکوسیستم های ایجاد شده توسط گاومیش کوهان دار و آتش سوزی انسانی به نفع محصولات از دست رفته باشد.

وی گفت: “گیاهانی را که آنها خوردند گیاهان دشتی نمی دانیم.” “با این حال ، این مطالعه نشان می دهد که آنها در واقع گیاهان دشتی هستند – اما در چمنزارها فقط در صورت وجود بیستون یافت می شوند.

مولر گفت: “من فکر می کنم ما تازه شروع به درک آنچه که رکورد گیاه شناسی به ما گفته است ، هستیم.” “مردم از چمنزارها بیش از آنچه فکر می کردیم غذا می گیرند.”


منبع: packge-news.ir

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>