[ad_1]

ستاره ها کاملاً صبور هستند. آنها می توانند میلیاردها سال زندگی کنند و معمولاً بین مراحل مختلف زندگی خود – که گاهی اوقات در طی چندین میلیون سال انجام می شوند – به کندی حرکت می کنند.

بنابراین وقتی رفتار یک پیش ستاره معمولی طی چندین دهه به سرعت تغییر می کند ، ستاره شناسان آن را در نظر می گیرند و دست به کار می شوند.

چنین است ستاره ای معروف به SAO 244567 ، که در مرکز مرغ 3-1357 واقع شده است ، معروف به سحابی گوزن. سحابی Stingray یک سحابی سیاره ای است ، فضای ماده ای است که با ورود به مرحله جدیدی از پیری از یک ستاره خارج می شود و سپس توسط همان ستاره در نمایش های رنگی گرم می شود که می تواند تا یک میلیون سال دوام داشته باشد.

سحابی کوچک Stingray ناگهان در دهه 1980 ظاهر شد و اولین بار توسط دانشمندان در دهه 1990 با استفاده از تلسکوپ فضایی هابل ناسا تصویربرداری شد. این جوانترین سحابی سیاره ای در آسمان ما است. تیمی از اخترشناسان اخیراً تصویر جدیدتری از سحابی ساخته شده توسط هابل را در سال 2016 مورد تجزیه و تحلیل قرار داده اند و چیزی غیر منتظره را یافته اند: طبق سندی که در مجله Astrophysical Journal تصویب شده است ، سحابی Stingray به طور قابل توجهی کمرنگ شده و فقط در 20 شکل تغییر کرده است سال ها.

اگر گرفتگی با سرعت فعلی خود ادامه یابد ، طی 20 یا 30 سال سحابی Stingray به سختی قابل توجه و محو خواهد شد که هابل اولین تصاویر واضح خود را در سال 1996 دریافت کرد ، به گفته نویسنده اصلی ، بروس بالیک ، استاد افتخاری نجوم در UW.

بالیک گفت: “این یک حرکت بی سابقه از رفتار معمول سحابی سیاره است.” “با گذشت زمان ، انتظار داریم که به طور نامحسوس روشن و گسترش یابد ، که به راحتی می تواند در یک قرن یا بیشتر مورد توجه قرار نگیرد. اما در اینجا می بینیم که سحابی Stingray به طور قابل توجهی در یک بازه زمانی فشرده و فشرده فقط 20 ساله محو می شود. درخشان ترین ساختار داخلی با کمرنگ شدن سحابی کوچک می شود – گسترش نمی یابد. “

سحابی های سیاره ای هنگامی تشکیل می شوند که اکثر ستارگان ، از جمله ستارگانی مانند خورشید خودمان ، هنگام تخلیه سوخت هیدروژن ، به غول های قرمز متورم می شوند. در پایان مرحله غول سرخ ، سپس ستاره مقادیر زیادی از مواد خارجی خود را دور می زند زیرا به تدریج – بیش از یک میلیون سال – به یک کوتوله سفید کوچک و جمع و جور تبدیل می شود. این ماده تاری چندین هزار سال به بیرون منبسط می شود زیرا ستاره مواد را گرم می کند ، که در نهایت یونیزه و درخشان می شود.

Balik و همكارانش ، مارتین گوئررو از انستیتوی اخترفیزیك اندلس در اسپانیا و جراردو راموس-لاریوس از دانشگاه گوادالاخارا در مكزیك ، تصاویر سحابی سنگ هابل را كه در سال 1996 و 2016 ساخته شده است مقایسه می كنند. مرغ به شکل 3-1357 بیش از 20 سال ، از دست دادن لبه های تیز و شیب دار که نام سحابی Stingray را داده است. رنگهای آن به طور کلی در حال کم رنگ شدن است ، و گازهای مشهور آبی که در گذشته در مرکز آن مشهور بودند ، تا حد زیادی ناپدید شده اند.

بالیک گفت: “در سحابی سیاره ، ستاره واقعاً مرکز همه فعالیت هاست.” “مواد اطراف آن مستقیماً به انرژی ستاره اصلی آن واکنش نشان می دهند.”

این تیم طیف نوری مرغ 3-1357 را که توسط عناصر شیمیایی در سحابی ساطع می شود ، مورد تجزیه و تحلیل قرار داد. انتشار هیدروژن ، نیتروژن ، گوگرد و اکسیژن بین سالهای 1996 و 2016 کاهش یافته است ، به ویژه اکسیژن ، که با ضریب 900 کاهش یافته است. محو شدن رنگ و تغییر شکل سحابی احتمالاً به خنک شدن ستاره مادر آن مربوط می شود – – از اوج حدود 107،500 درجه فارنهایت در سال 2002 تا کمی کمتر از 90،000 درجه فارنهایت در سال 2015 – به این معنی که تابش یونیزان کننده ماوراio بنفش ماوراio بنفش کمتر است ، که گاز دفع شده را گرم می کند و باعث درخشش آن می شود.

بالیک گفت: “همزمان با طغیان آتش سوزی در جنگل ، دود آن به آرامی از بین می رود که شعله های آتش آن را ایجاد کرده است.” “با این حال ، ما شگفت زده شدیم که تصاویر هابل نشان داد که سرعت سحابی کمرنگ شده است. باور کردن آن یک ماه طول کشید.”

ستاره شناسان هنوز درک نکرده اند که چرا SAO 244567 باعث سحابی Stingray شد و تقریباً به همین سرعت محو شد. یکی از نظریه های مطرح شده توسط تیمی به سرپرستی نیکول ریندل از دانشگاه پوتسدام این است که این ستاره دچار انفجار مختصری از همجوشی جدید هلیوم در اطراف هسته خود شده است که باعث انتقال لایه های خارجی آن شده و باعث جمع شدن و گرم شدن سطح آن می شود. .

در این صورت ، پس از نشست لایه های بیرونی آن ، ستاره ممکن است به یک انتقال معمولی از یک غول قرمز به یک کوتوله سفید برگردد. تنها مشاهدات بعدی ستاره و سحابی آن می تواند این موضوع را تأیید کند.

بالیک گفت: “متأسفانه ، بهترین ابزار برای ردیابی تغییرات آینده در سحابی Stingray ، تلسکوپ فضایی هابل ، نیز در اواخر عمر خود است.” “ما می توانیم امیدوار باشیم ، اما شانس برای زنده ماندن هابل خوب نیست ، زیرا سه ژیروسکوپ باقی مانده از او شروع به شکست می کنند. این یک مسابقه خوب برای فینال است.”

[ad_2]

منبع: packge-news.ir